Три и пол децении подоцна, светот во кој живееме сè повеќе наликува на оној за кој Џејмс Камерон фантазираше, или можеби предупредуваше.
Во филмот, непријателот на човештвото беше Скајнет, воен систем на вештачка интелигенција што станува самосвесен и заклучува дека луѓето се најголемата закана. Со еден потег започнува нуклеарна војна, а потоа испраќа роботи да го довршат започнатото.
Денес, 35 години подоцна, немаме роботи убијци што патуваат низ времето. Но, имаме AI што пишува текстови, создава фотографии и видеа, преведува јазици, програмира, открива лекови, управува со автомобили и сè почесто носи одлуки што до неодамна беа резервирани исклучиво за луѓето.
Вештачката интелигенција тогаш и сега
Разликата е во тоа што денешната вештачка интелигенција не е самосвесна. Таа не посакува ништо. Нема цели, емоции ниту намера да го преземе светот. Сепак, токму брзината на нејзиниот развој отвори прашања што некогаш изгледаа како чиста научна фантастика.
Дали AI ќе замени одредени професии? Кој ќе биде одговорен доколку системот погреши? Како да се спречи злоупотребата на технологијата? Ќе успееме ли да ги контролираме системите што стануваат сè поспособни?
Интересно е што токму луѓето кои денес ги развиваат најнапредните AI модели се меѓу оние што најгласно зборуваат за потребата од правила, безбедносни механизми и меѓународни договори. Наместо борба против роботи од иднината, денешната битка се води околу регулативата, етиката и транспарентноста.
Сепак, „Терминатор 2“ не остана запаметен само поради приказната за AI. Филмот беше револуционерен и по технологијата со која беше создаден. Т-1000, роботот од течен метал кого го играше Роберт Патрик, постави нови стандарди во користењето компјутерски визуелни ефекти. Многу филмски експерти сметаат дека без овој филм немаше да постојат ни подоцнежни остварувања како „Паркот Јура“, „Матрикс“ или современите спектакли на Marvel.
Можеби најголемата иронија е што денес вештачката интелигенција постепено навлегува и во филмската индустрија. Таа се користи за реставрација на стари филмови, дигитално подмладување на актери, синхронизација, специјални ефекти, па дури и за пишување првични верзии на сценарија. Технологијата од која некогаш стравувавме сега станува алатка за создавање нови приказни.
Една од најпознатите реплики од филмот гласи: „The future is not set. There is no fate but what we make for ourselves.“
„Иднината не е однапред одредена. Не постои судбина освен онаа што самите ќе ја создадеме.“
Можеби токму тоа е најголемата порака на „Терминатор 2“ што ги преживеа сите овие 35 години. Филмот не беше пророштво дека машините ќе го уништат светот, туку потсетник дека иднината на технологијата, исто како и одговорноста за неа, и понатаму останува во човечки раце.
Извор: web-mind.rs
